เส้นทางฝัน ฉันรักฟุตบอล

             

"ถ้าจะบอกว่าฟุตบอลคืออาชีพ เมื่อ10-20ปีที่แล้วคงไม่มีใครเชื่อ"

           อาชีพยอดฮิตเมื่อ10-20ปีก่อนแถวๆชนบทหรือเรียกง่ายๆว่า "บ้านนอก"คงหนีไม่พ้น รับราชการ ตำรวจ ครู หมอ พยาบาล  ทหาร เพราะเป็นอาชีพที่มั่นคงมีหน้ามีตาในสังคม ผู้ปกครองในยุคนั้นเลยต้องพยายามให้ลูกหลานเรียนหนังสือเก่งๆให้ได้เป็นเจ้าคนนายคนจะได้ไม่ต้องมาลำบากทำนา ทำไร่เหมือนรุ่นพ่อแม่ปู่ย่าตายาย ถ้าพูดถึงเรื่องฟุตบอลแล้วถือว่าเป็นเรื่องแค่กีฬาไว้แข่งขันกันในโรงเรียน แข่งขันกันในกีฬามวลชนสัมพันธ์ ถ้าคิดจะติดทีมชาติคิดให้เป็นอาชีพนี่อย่าฝันเลยไหนจะเด็กเส้น ไหนจะค่าครองชีพถ้าใจไม่รักจริงๆครอบครัวไม่สนับสนุนจริงจังคงเป็นไปได้ยาก

             แต่ในยุคนี้ถือว่าเป็นยุคทองของกีฬาอย่างแท้จริง โดยเฉพาะกีฬายอดฮิตอย่างฟุตบอล ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำ นักเตะไทยบางคนเงินเดือนครึ่งล้าน บางคนติดทีมชาติ มีชื่อเสียง ได้เป็นพรีเซนเตอร์ ได้เป็นดารา มีค่าโน่นนี่นั้นตามมาเยอะแยะมากมาย นี่นับเฉพาะในประเทศไทยยังมีรายได้ขนาดนี้ ถ้าได้ไปค้าแข้งต่างประเทศเมื่อไหร่เม็ดเงินจะเพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่าเลยทีเดียว

             ในประเทศไทยเองตอนนี้โอกาศเปิดกว้างสำหรับทุกคน มีการคัดเลือกนักเตะเข้าสโมสรตั้งแต่ยังเด็กๆมีลีกยุวชน เยาวชนให้ได้เล่นกัน มีการเปิดโรงเรียนสอนกันเป็นจำนวนมาก ใครเล่นดีก็มีโอกาศก้าวหน้าในอาชีพแน่นอน

             กลับมามองที่บ้านเรา มีเด็กมากมายที่ชอบเล่นฟุตบอลเป็นจำนวนมาก จำนวนมากนี่คือหมายถึงเด็กผู้ชายถึง90เปอร์เซ็นต์ของหมู่บ้าน ซึ่งบางทีรวมตัวกัน ยังไม่ได้ถึงสองทีมเลย55 เด็กๆจะได้เตะบอลกับผู้ใหญ่ซึ่งนั่นไม่ใช่ปัญหาของหมู่บ้านเราให้ทุกคนได้เล่นกันอย่างสนุกสนาน ครั้นจะมีโค้ชระดับผ่านการอบรมมาสอนคงเป็นไปไม่ได้ รายการแข่งขันก็เห็นจะมีแค่กีฬาโรงเรียน ทุกอย่างเกิดจากใจ ค่อยๆฝึกกันไป บ้างก็ดูในยูทูป แล้วมาทำตาม จนกระทั่ง มีเด็กหนุ่มจากตำบลข้างๆติดทีมชาติยู19 นั่นคือเจ้าท็อป "สุขสันต์ มุ่งเป้า" กองหน้าทีมชาติไทยยู19  เด็กทุกคนได้ดูในทีวีเลยทำให้เกิดแรงบันดาลใจที่จะเล่นฟุตบอล จุดประกายความหวังขึ้นมา ว่าบ้านนอกก็ติดทีมชาติได้ เด็กๆเลยมุ่งมั่นเตะบอลกันอย่างจริงจัง จากรุ่นพี่ถ่ายทอดสู่รุ่นน้อง ฝึกกันแบบบ้านๆและแล้วก็มีเด็กในหมู่บ้านไปคัดตัวได้เป็นนักบอลในตัวจังหวัดขอนแก่น มันยิ่งทำให้ความฝัน ความอยากในตัวเด็กๆเพิ่มมากขึ้น ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งเด็กบ้านเราคงได้เล่นบอลเป็นอาชีพกันมากขึ้น และผมจะพาทุกท่านไปดูสนามบอลของหมู่บ้าน ไปดูเด็กๆเล่นบอลกันครับ

    ขอต้อนรับสู่ สนาม หนองขี้ควาย Tree อารีน่า

                                                             

ขนาดความจุของสนาม เข้ามาดูเท่าไหร่รองรับได้เท่านั้น การันตีมีเด็กเก็บบอลตลอดการซ้อมและการแข่งขัน บางครั้งก็ได้รับการสนับสนุนจากทางหลวงพ่อ หลวงพี่ ช่วยในการเก็บลูกบอล เพราะข้างหลังโกลเป็นวัด รูปแบบของสนามมองแบบมีจินตนาการนิดๆ การออกแบบคล้ายๆกับสนามใหญ่ๆในไทยลีก สนามของเราไม่มีลู่วิ่งคับ สวยงามมาก **ที่บอกว่ามองให้มีจินตนาการ คือสมมุติว่าต้นไม้พวกนั้นคือที่นั่งคนดู ส่วนใบไม้นั้นคือจำนวนคนดู เสียงเฮกึกก้องมากคับเพราะเสียงมาจากสนามตะกร้อข้างๆ55

     ดูสนามของพวกเราแล้ว มาดูอุปกรณ์ในการซ้อมของพวกเรานะครับ

                                                                       

ในการเตะบอลสิ่งที่ขาดไม่ได้นั้นคือ"ลูกฟุตบอล"ครับ เราถ่ายให้เห็นความสวยงามของลูกบอลของเราในหลายๆมุมนะครับ มันคลาสสิคมากเลยทีเดียว

                                                                       

อุปกรณ์ชิ้นต่อมา นั่นคือ "ประตู"   ประตูที่ศูนย์ฝึกของเรา มีสามขนาดครับ เล็ก กลาง ใหญ่ ในแต่ละชิ้นถูกออกแบบโดยช่างผู้ชำนาญงานได้มาตรฐานทุกชิ้นครับ จะสังเกตได้จากโกลเล็กหรือที่เรียกกันว่า โกลหนู คับ มีการออกแบบและใส่ความพิเศษเข้าไป นั่นคือยางรถยนต์ ประโยชน์ของมันคือ เมื่อเวลาคนไม่เยอะสามารถนำมาเป็นโกลพิเศษได้โดยการเตะให้เข้ารูของยางเป็นอันว่าได้1ประตูคับ

                                                                     

 อุปกรณ์ชิ้นต่อมา นั่นคือรองเท้าคับ ภาษาแถวบ้านเรียกว่า "เกิบ"  ในส่วนของรองเท้า ก็จะมีหลายๆยี่ห้อด้วยกัน บางคนใส่สตั้ท บางคนใส่ รองเท้านักเรียน และบางคนใส่รองเท้าหนัง ที่ทำมาด้วยวัสดุตามธรรมชาติ อัพเปอร์ชั้นดีไมีมีหลุด เล่นๆไปสักพัก จะมีเสียงที่เป็นเอกลักษ์ดังก้องขึ้นมา ว่า "เออะ"เหยียบตี..ก.. 55 หลังจากนั้นก้ขอโทษขอโพยกันไป    ตอนนี้อุกรณ์ของเราครบแล้ว เรามาเริ่มเล่นฟุตบอลกันเลยครับ

ซ้อมยิง กันเข้าไว้ อนาคตที่สดใสรอเราอยู่

เอ่อ อ้ายคับ ผมผุน้อยยุคับ เดียวผมเชคโกลให้คับ หยับเข้าหลายๆแหน่จักหน่อยทางจะของนั้น มันจั่งสิบ่แพ้เขา

ถึงเวลาโชว์ทักษะแล้ว เอ้าๆๆเล่นลิงๆๆ

เมื่อยคับ เล่นฟีฟ่าออนไลน์ยังบ่เมื่อยปานนี้เลยคับ ผมพักจักคราวก่อนเด้ออ้าย

 ได้เวลาลงทีมแล้วกระผมเองกะขอตัวไปลงทีมก่อนเด้อคับ หวังว่าอนาคตคงมีเด็กๆชุดนี่ได้เล่นบอลเป็นอาชีพสักคนสองคนนะครับ ช่วยเป็นกำลังใจให้พวกเราเด็กน้อยบ้านหนองขี้ควายแหน่เด้อครับ

ไม่จำเป็นต้องมีครบทุกอย่างเสมอไป มีแค่ใจกับรอยยิ้มก็เพียงพอแล้วที่จะเดินตามฝัน

ฝากติดตามผลงานของ

@หัวหน้าเด็กน้อย

ด้วยนะครับ ขอบพระคุณครับ